Jeśli podatnik uzyskuje dochody z pracy za granicą, to aby ustalić, czy musi płacić podatek w Polsce, powinien określić, w jakim kraju ma miejsce zamieszkania dla celów podatkowych (rezydencję podatkową).
Jeżeli nie jest rezydentem podatkowym w Polsce (jest nierezydentem), to podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu – rozlicza się z polskim urzędem skarbowym tylko z dochodów osiąganych w Polsce.
Jeśli zaś jest polskim rezydentem podatkowym, to podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu – wszelkie dochody, niezależnie od tego, w jakim kraju je uzyskał, powinien rozliczyć w Polsce. Za polskiego rezydenta podatnik będzie uznany, jeśli: posiada na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym.
Jeżeli podatnik jest uznany za rezydenta podatkowego przez 2 państwa i z krajem, z którego uzyskuje dochody, Polska zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, jego miejsce zamieszkania określa się zgodnie z przepisami tej umowy.
Jeśli polski rezydent podatkowy osiąga dochody z pracy za granicą – dochody te są opodatkowane nie tylko w Polsce, ale też w kraju ich uzyskania.
Od tej ogólnej zasady opodatkowania takich dochodów umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują wyjątek, gdy wynagrodzenie za pracę wykonywaną w drugim państwie jest opodatkowane tylko w Polsce, tj. gdy są równocześnie spełnione 3 warunki:
- przebywa w drugim państwie nie dłużej niż przez określony czas (najczęściej 183 dni w roku kalendarzowym lub w ciągu kolejnych 12 miesięcy, liczone od dnia przybycia do tego państwa),
- wynagrodzenie jest ponoszone przez pracodawcę lub w imieniu pracodawcy, który nie ma miejsca zamieszkania lub siedziby w drugim państwie,
- wynagrodzenie nie jest ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim państwie.
Jeśli nie jest spełniony którykolwiek z tych warunków, wtedy wynagrodzenie podatnika może być opodatkowane zarówno w państwie, w którym praca jest wykonywana, jak i w państwie, którego jest rezydentem.
Aby uniknąć podwójnego opodatkowania uzyskanych dochodów (za granicą – w państwie źródła, i drugi raz – w Polsce – w państwie rezydencji), stosuje się jedną z 2 metod unikania podwójnego opodatkowania, tzn. metodę wyłączenia z progresją albo proporcjonalnego odliczenia. O tym, która z metod ma zastosowanie w danym przypadku, decydują przepisy zawartej przez Polskę z krajem, z którego podatnik uzyskuje dochody, umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – jeżeli z krajem, z którego uzyskuje dochody, Polska nie zawarła umowy.
Podatnik składa zeznanie PIT-36 z załącznikiem PIT/ZG (odrębnie dla każdego państwa uzyskania dochodu) – jeżeli uzyskał dochody z zagranicy:
- które są w Polsce zwolnione od podatku na podstawie umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, ale uzyskał też inne dochody podlegające w Polsce opodatkowaniu wg skali podatkowej albo chce rozliczyć się wspólnie z małżonkiem lub
- które nie są w Polsce zwolnione od opodatkowania.
Uzyskiwanie przychodów zagranicznych nie pozbawia możliwości wspólnego rozliczenia z małżonkiem bądź jako osoba samotnie wychowująca dziecko. Podatnik może przy tym skorzystać z szeregu ulg, jeśli spełnia określone warunki.
Po więcej informacji na temat rozliczania zagranicznych przychodów zapraszamy na konsultację.
Zasiłek za czas uzupełniającego urlopu macierzyńskiego
19 marca br. weszły w życie przepisy wprowadzające zasiłek macierzyński dla tych rodziców wcześniaków i dzieci wymagających hospitalizacji tuż po narodzinach, którzy korzystają z uzupełniającego urlopu macierzyńskiego.
W razie urodzenia jednego dziecka przy jednym porodzie – wymiar zasiłku macierzyńskiego za okres uzupełniającego urlop macierzyńskiego zależy od: tygodnia ciąży, w którym urodzi się dziecko, jego masy urodzeniowej oraz okresu pobytu dziecka w szpitalu.
W razie urodzenia więcej niż jednego dziecka przy jednym porodzie, przy ustalaniu wymiaru uzupełniającego urlopu macierzyńskiego, uwzględnia się wagę dziecka o najniższej masie urodzeniowej i okres pobytu w szpitalu dziecka najdłużej hospitalizowanego.
Miesięczny zasiłek macierzyński za okres ustalony przepisami Kodeksu pracy jako okres uzupełniającego urlopu macierzyńskiego wynosi 100% podstawy wymiaru zasiłku macierzyńskiego.
Podstawą do ustalenia uprawnień do zasiłku macierzyńskiego za okres uzupełniającego urlopu macierzyńskiego jest wniosek o zasiłek macierzyński (ZUS ZAM) za okres tego urlopu i pozostałe niezbędne dokumenty (w tym zaświadczenie ze szpitala). Uzupełniający urlop macierzyński jest udzielany jednorazowo (nie podlega dzieleniu na części). Prawo do uzupełniającego urlopu macierzyńskiego przysługuje bezpośrednio po wykorzystaniu urlopu macierzyńskiego za okres urlopu macierzyńskiego albo urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego. W związku z tym wniosek o zasiłek macierzyński za okres uzupełniającego urlopu macierzyńskiego musi być złożony przed zakończeniem urlopu macierzyńskiego albo urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego.
