Cotygodniowy przegląd prasy (T41)

|
Grupa Doradcza KDRC

Krajowy system e-faktur już wystartował

Zgodnie z komunikatem Ministerstwa Finansów z dnia 7 października 2021 r. rozpoczęto już pilotaż Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF). Ministerstwu zależy na przetestowaniu nowego rozwiązania przez zainteresowane podmioty, które zajmują się rozwojem oprogramowania do fakturowania.

Według treści komunikatu założenia pilotażu są dostępne na podatki.gov.pl. Dostęp do wersji testowej oprogramowania jest możliwy za pośrednictwem dedykowanej strony internetowej. Udział w pilotażu nie wymaga oficjalnego zgłoszenia. Faktury wystawione podczas testów nie będą wywierać żadnych skutków prawnych. Po określonym czasie będą usuwane z systemu.

Możliwość korzystania z krajowy systemu e-faktur wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2022 r. Od tego dnia każdy przedsiębiorca dobrowolnie będzie mógł wystawiać swoje faktury za pośrednictwem tego systemu. Warto zapoznać się ze sposobem działania systemu albowiem w kolejnym roku opcja ta nie będzie już dobrowolna.

Podstawowe różnice pomiędzy PPK a PPE

PPK, czyli Pracownicze Plany Kapitałowe, zostały wprowadzone do polskiego systemu prawnego ustawą z dnia 8 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych. Ustawa ta weszła w życie w dniu 1 stycznia 2019 r. Ostatnią grupą objętą obowiązkiem wprowadzenia PPK byli mali przedsiębiorcy, zatrudniający na dzień 31 grudnia 2019 r. do 20 pracowników. Termin na zawarcie przez nich umów o zarządzanie został wyznaczony na dzień 23 kwietnia 2021 r., natomiast umowy o prowadzenie musiały być zawarte przed dniem 10 maja 2021 r. Od tego czasu wszyscy pracodawcy mają obowiązek wdrażać PPK w swoich firmach.

Pracowniczy Program Emerytalny (PPE) jest natomiast programem dobrowolnym i stanowi element tzw. III filaru. Może stanowić atrakcyjny, dodatkowy benefit pozapłacowy. Podobnie jak PPK, PPE jest grupowym planem oszczędzania w ramach przedsiębiorstwa, w ramach którego pracodawca odkłada środki dla swoich pracowników na prywatną emeryturę. Maksymalna wysokość stawki płaconej przez pracodawcę wynosi 7%. W ramach środków zgromadzonych na PPE wypłacana jest pracownikowi emerytura niezależna od ZUS i OFE. Zasady funkcjonowania PPE reguluje ustawa o pracowniczych programach emerytalnych. Odmiennie od PPK, każdy taki fundusz podlega nadzorowi Komisji Nadzoru Finansowego. Podobnie jak w PPK, składki, które pracodawca odprowadza co miesiąc na rzecz pracownika są zwolnione z obowiązkowych danin na ubezpieczenie społeczne, a koszty związane z prowadzeniem programu są dla pracodawcy kosztem uzyskania przychodu.

Zarówno przy PPK jak i przy PPE pracodawca zobowiązany jest zawrzeć umowę o prowadzenie rachunku i zarządzanie zgromadzonymi środkami. Z takich sposobów oszczędzania pracownik może w każdej chwili zrezygnować.

Interpretacja ogólna w sprawie opodatkowania najmu

W wydanej 8 października 2021 r. Minister finansów rozstrzygnął kwestię stosowania stawki 23% VAT albo zwolnienia z podatku w przypadku wynajmowania lub wydzierżawiania nieruchomości o charakterze mieszkalnym, na własny rachunek, wyłącznie na cele mieszkaniowe.

W interpretacji MF wskazał, że wynajęcie mieszkania firmie na potrzeby jej pracowników powinno być objęte 23 % VAT.

Chodzi o zwolnienie, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT i jego zastosowania w przypadku transakcji, w których pomiędzy podmiotem wynajmującym nieruchomość (np. właścicielem) a finalnym beneficjentem świadczenia – osobą fizyczną zamieszkujących nieruchomość – występuje jeszcze podmiot pośredniczący.

W takiej sytuacji powstaje wątpliwość, czy spełnione zostają warunki zastosowywania zwolnienia, w przypadku wynajmu dokonywanego przez właściciela nieruchomości na rzecz podmiotu prowadzącego działalność.

Jednocześnie MF podkreślił, że interpretacja dotyczy wyłącznie czynności wynajmowania nieruchomości przez wynajmującego (np. właściciela lokalu) na rzecz podmiotu gospodarczego będącego jego kontrahentem. Przedmiotem interpretacji nie są dalsze czynności dokonywane przez ten podmiot gospodarczy na kolejnych etapach łańcucha transakcji, tj. wynajem na rzecz kolejnych podmiotów (np. pracowników).

Zgodnie z treścią art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT warunkiem zastosowania zwolnienia jest to, aby:

  • Wynajmowana lub dzierżawiona nieruchomość miała charakter mieszkalny,
  • Wynajem lub dzierżawa były dokonywane na własny rachunek,
  • Wynajem lub dzierżawa dokonywane są wyłącznie na cele mieszkaniowe lub na rzecz społecznych agencji najmu.

Przy czym istotne jest łączne spełnienie powyższych warunków. W praktyce najwięcej wątpliwości sprawiał trzeci z powyższych warunków.

Warunek ten wyłącza z zakresu zwolnienia usługi wynajmowania nieruchomości, która jest wykonywana na cele inne niż mieszkaniowe np. na cele prowadzonej działalności. MF wskazał, że decydującym kryterium uznania, czy czynność jest dokonywana wyłącznie na cele mieszkaniowe jest cel wykorzystania nieruchomości przez podmiot ją najmujący.

Mając powyższe na uwadze, MF wskazał, że usługa wynajmu nieruchomości o charakterze mieszkalnym, świadczona przez czynnego podatnika podatku VAT na rzecz podmiotu gospodarczego, który wykorzystuje wynajmowaną nieruchomość na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, np. podnajmuje tę nieruchomość na cele mieszkaniowe, podlega opodatkowaniu z zastosowaniem podstawowej stawki podatku VAT. W takim przypadku zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 36 ustawy o VAT nie znajduje zastosowania, gdyż nie jest spełniony warunek dotyczący realizacji celu mieszkaniowego nabywcy świadczenia.

Pożyczka to nie to samo, co przechowanie, a PCC zapłacić trzeba. Wyrok NSA

Zgodnie z wydanym 12 października orzeczeniem NSA: „Kto swobodnie dysponuje pieniędzmi wpłaconymi przez inną osobę, nie może twierdzić, że zostały mu one przekazane wyłącznie na przechowanie. Jeśli zgodził się na ich zwrot w przyszłości, to dostał pożyczkę, od której powinien zapłacić podatek od czynności cywilnoprawnych”.

Przedmiotowa sprawa dotyczyła przedsiębiorcy świadczącego usługi remontowo-budowlane, na którego rachunek trafiło 15 przelewów na łączną kwotę na ponad 2,6 mln zł. Pieniądze pochodziły o kontrahentów przedsiębiorców, tytułem zapłaty za faktury. Płatności zakwestionował urząd celno-skarbowy. W trakcie kontroli przedsiębiorcy zgodnie oświadczyli, że w rzeczywistości nie chodziło o zapłatę za faktury, tylko o pomoc w uzyskaniu firmowego kredytu, a do tego były potrzebne stałe wpływy na konto.

Zdaniem fiskusa przedsiębiorca otrzymał pożyczkę, od której konieczne było odprowadzenie PCC. Wówczas stawka daniny wynosiła 2%. pożyczonej kwoty (obecnie jest to 0,5 %). Zdaniem Naczelnika US przedsiębiorca swobodnie dysponował otrzymanymi pieniędzmi, dokonywał m.in. prywatnych zakupów, co potwierdziła historia jego rachunku bankowego.

Przedsiębiorca twierdził z kolei, że pieniądze, które trafiły na jego konto, miały być wyłącznie przechowane, a przechowanie pieniędzy, które nie jest depozytem nieprawidłowym, nie jest opodatkowane PCC.

Stanowisko przedsiębiorcy nie spotkało się jednak z aprobatą WSA w Poznaniu (sygn. akt I SA/Po 269/19). Również NSA nie uznał stanowiska przedsiębiorcy za zasadne, zdaniem NSA pieniądze zostały przekazane w interesie przedsiębiorcy, a ten mógł swobodnie nimi dysponować, co też czynił. Doszło więc do pożyczki, od której jest PCC.